Woensdag Wandeldag, Heiloo – Egmond – Heiloo, 24 april 2019

Tijdens mijn wandelingen volg ik meestal routes die door anderen zijn ontwikkeld en beschreven. Regelmatig laat ik mij daarbij inspireren door wandelroutes die ontwikkeld zijn door Mari Smits. Al enige tijd hebben wij digitaal contact met elkaar. Vandaag loopt hij mee, als gast op de door hem ontwikkelde route.  Leuk om hem te ontmoeten, ik ben vereerd dat hij erbij is.

Op het station van Heiloo begroet ik hem en alle andere deelnemers van vandaag. Vandaag komen de deelnemers uit alle hoeken van het land: van Gieterveen tot Kerkrade en van Alkmaar tot Den Bosch. Allemaal kijken wij er naar uit om op deze (voorlopig laatste?) zonovergoten dag door dit veelbelovende gebied te gaan lopen.

Foto: Miranda Boei

Hollands landschap

Via het dorp Heiloo (=Heilig Bos) lopen wij de akkers in. Daar delen wij het pad met schapen en koeien, wij hebben uitzicht op water, riet en een molen. Kan het Hollandser? Een van onze loopsters is afkomstig uit Zuid-Afrika, met haar genieten wij van de polder.

Oorverdovend kleurrijk

Tot onze vreugde wordt daarna het eerste bollenveld gespot. De tulpen staan er nog, er zijn velden met blauwe druifjes en her en der staat nog een narcis en hyacint. De kleuren zijn, tegen de achtergrond van de blauwe lucht, oorverdovend mooi,  regelmatig staan wij stil, de fototoestellen draaien overuren. 

Adelbertusakker

Na een korte wandeling door de duinen, bereiken wij de Adelbertusakker. Mari schrijft in zijn routebeschrijving daarover het volgende: ‘Op de Adelbertusakker, aan de rand van Egmond Binnen, werd de Engelse monnik St. Adelbert begraven. Adelbert was in 690 naar Egmond gekomen in het kielzog van St. Willibrord. Volgens zijn heiligenleven predikte Adelbert op deze plek die Egmond werd genoemd. Hij ontpopte zich als beminnelijk mens die de streekbewoners voor zich wist te winnen door zijn vroomheid. Er werden ook wonderen aan hem toegeschreven. Na zijn dood in 740 verrees op de akker een houten kapelletje en in 1113 werd er een tufstenen kerk gebouwd, die vermoedelijk in 1573 werd verwoest. Toen het stoffelijke resten (relieken) van Adelbert in 922 in opdracht van graaf Dirk I werden opgegraven en overgebracht naar het klooster in Hallem (Egmond Binnen)
ontsprong op de plek van het graf een bron met geneeskrachtig water. Tot het einde van de middeleeuwen werd de plek bezocht door pelgrims.’

Vandaag vereren wij deze plek met ons bezoek. De bron biedt nog steeds drinkbaar water, de akker is versierd met beelden van monniken.

Adelbertusabdij

Het nabijgelegen klooster draagt de naam van Adelbert. Bij de ingang van het klooster worden wij begroet door gestileerde monniken, een weergave van het leven in een contemplatieve abdij.

Het klooster zelf is voor ons vandaag niet toegankelijk. Wel bezoeken wij de bij de abdij behorende winkel, met eigen kaarsenmakerij, en drinken wij koffie in de bij het klooster behorende vlinderrijke tuin. 

In de tuin hangt een gedicht waar ik even bij stil sta. Al zo vaak gezien en gelezen, elke keer weer met een ander gevoel. 

Onze Lieve Vrouwe ter Nood

Via verharde wegen lopen wij verder in de richting van het spoor. Naast het spoor zien wij de resten van een oud station. Tot 2013 stopten er bij het heiligdom OLV ter Nood treinen om bedevaartsgangers eenvoudig toegang te geven tot de bron en tot de kapel.

Mari schrijft over deze bedevaartsplek het volgende: ‘Over de oorsprong van het heiligdom bestaan twee verhalen. Aan het einde van de veertiende eeuw trof een jongen op het land een Mariabeeld aan. Hij nam het naar huis, maar het beeld keerde terug naar de vindplaats. Rond dezelfde tijd raakte op zee een schipper in nood. Tijdens zijn gebed hoorde hij boven het gebulder van de golven en het
geraas van de wind een vrouwenstem die zei: ‘Als ge mij gaat eren zal de wind gaan keren’. De schipper beloofde een Mariakapel te bouwen. De eerste vermelding van deze kapel dateert uit 1409. Het betrof een grote devotiekapel met veel
ruimte voor bedevaartgangers. De locatie werd ook wel de “Kruipberg” genoemd, omdat sommige pelgrims kruipend
aan de processies deelnamen.’

Bij de bron treffen wij een groep jonge bedevaartsgangers. Een non en een priester geven hen uitleg, de kinderen mogen zelf het geneeskrachtige water putten. Ze zijn zichtbaar geboeid door het verhaal en laten het water zich smaken.

Etappedrankje

Een paar kilometer later zijn wij weer waar wij begonnen zijn, Heiloo. Vermoeid en tevreden vullen wij het tot dan toe lege terras van café-restaurant Wildschut. Om mij heen zie ik tevreden en roodverbrande gezichten. De zon, de afwisselende wandeling, het lopen en het gezelschap heeft elk van ons goed gedaan.  Als iedereen een drankje heeft gekregen, breng ik een toast uit. En tijdens het uitbrengen van de toast realiseer ik mij opeens dat dit voorlopig mijn laatste dagwandeling was. Vanaf maandag ga ik op reis, voorlopig even buiten Nederland. Met een welgemeend Buen camino nemen wij na het extra lekker smakende drankje, afscheid  van elkaar. De volgende dagwandelingen zijn gelukkig al gepland, en vind je op deze pagina.

Vandaag volgden wij een bedevaartsroute ontwikkeld door Mari Smits. De routebeschrijving vind je hier.

Mari bedankt voor je mooie routes en voor je gezelschap vandaag!! Wij hebben ervan genoten, opnieuw.

Pin It on Pinterest

Share This