Loopend Vuurtje – 13 september – 30 september 2021

Dag 1 en dag 2: Aankomst in Porto

Het is onwennig, elkaar leren kennen. Wat en wie staat ons deze reis te wachten? Wij nemen er onze tijd voor. Tijd om te landen, tijd om de stad te ontdekken en tijd voor het eerste etappedrankje. Lang heeft deze groep niet nodig. Al op de eerste middag valt de spanning weg. Het ijs is gebroken, de namen zijn ingeprent, we zijn er klaar voor…….

Wandeldag 1: Porto – Villo do Conde (23 km)

Het belangrijkste van een pelgrimstocht is het eraan beginnen. Gewoon beginnen met dat waarvan je denkt of weet dar je dat wilt. Beginnen, ondanks of dankzij alles wat je daarvan kan weerhouden.

Iedereen in de groep is vanmorgen ruim op tijd bij het vroege ontbijt aanwezig. Vol adrenaline, vandaag is het dan eindelijk zo ver! 

En het begin blijkt goed. De route is prachtig, het strand staat in bloei, de zee is azuurblauw, het lopen gaat goed en de zon en wind zijn mooi met elkaar in balans. Onderweg wordt ons regelmatig een buen camino, een mooie tocht toegewenst, we voelen ons gezien en kijken onze ogen uit.

De wandeling loopt ontspannen, we nemen ruim tijd voor pauzes.

Geen haast, voet voor voet op weg naar Santiago. We zijn vandaag gewoon begonnen.

Beginnen

Kleine stappen zijn goed genoeg
Kleine stappen
Voet voor voet

Begin maar ergens
Begin hier
Adem in en uit, en uit en in

Dat is alles wat je hoeft te doen vandaag
Geen haast.

(Gedicht van Marije Hage)

Wandeldag 2: Villo do Conde – Sao Felix (20 km)

In het licht van onze eigen schaduw gaan wij op weg. 

Nog een klein stukje lopen wij langs de oceaan. In goede stemming, want zon, water, gele pijlen en goed gezelschap, wat meer heb je nodig?
Na een lange klim met als afsluiter een trap met 7x40 treden zijn we allemaal even stil.
We zijn er stil van, van de kruisweg die langs de trap is uitgebeeld, van het prachtige beeld van de emigranten, van het wonderschone uitzocht over de oceaan en niet in het minst door het ademtekort na de klim 😉
En als er dan aan het eind van de dag een zwembad met uitzicht op de oceaan blijkt te zijn, kan de dag niet meer kapot.
Wandeldag 3: Sao Felix – Barcelos (22 km)

Het is vandaag de derde aaneensluitende dag dat wij een etappe van meer dan 20 km lopen. Best pittig, mede door de veelal harde ondergrond en de diverse klimmetjes. Spieren en voeten hebben het er best zwaar mee, de stemming lijdt er in het geheel niet onder.

En wat wil je ook, bij aankomst in Barcelos vallen wij met onze neus in de boter. Juist als ik bij het kruis het verhaal van de haan van Barcelos heb verteld, gebeurt er iets bijzonders. Een man komt op mij afgelopen. Hij zag mij vertellen, hij zag onze aandacht voor deze plek voor dit pelgrimsverhaal. Voor ons heeft hij iets bijzonders: een unieke stempel, passend bij het verhaal van de haan van Barcelos, ik heb deze nog niet eerder gezien. 
Een mooie ontmoeting.  Even vergeten wij onze vermoeidheid, de regen en de pijntjes, even zijn wij thuis tussen de Portugezen.

‘Ontmoeten is
Kijken en zien,
Luisteren en horen,
Verbazen en verwonderen.

Ontmoeten is een avontuur
Open staan voor de ander,
Open staan voor je omgeving.’

Wandeldag 4: Barcelos – Facha (26 km)

Vandaag lopen wij door een prachtig landelijk en groen stukje Portugal.
Veel herfstbloemen staan in volle bloei, de druiven zijn rijp, we horen het vrolijke geklets van de druivenplukkerskikkers en in de verte zingt de hop zijn eigen naam. 

De omgeving helpt ons steeds weer verder te willen en kunnen lopen. Ook al doen voeten, benen en heupen soms best wel pijn.

De etappe die wij lopen is 27 km lang. Een lange afstand. De zon en de warmte zijn fijn maar maken het soms wel extra zwaar. 

Maar hoe heerlijk is het om dan aan te komen in het paradijsje van Han Geelen. We delen bij het welverdiende drankje de nieuwe herinneringen die wij vandaag samen hebben gemaakt. We kijken uit naar het diner waarvan wij de geuren al kunnen ruiken.

Wandeldag 5: Facha – Ponte de Lima – Facha (20 km)

Wij prijzen ons gelukkig met het prachtige weer dat wij tot nog toe hier hebben. Het is heerlijk om in lichte zomerkleding te lopen. En het is fijn om het landschap in de volle zon te ervaren.

Het mooie weer maakt ook dat het Portugese leven zich veelal buiten afspeelt.

In Ponte de Lina zitten de terrassen vol. De lokale goederen vinden gretig aftrek en de brug over de Lima toont zich op zijn mooist.

En wij? Wij voelen ons welkom en voelen ons thuis.
Wij lopen vandaag langs groene paden, verkennen de stad Ponte de Lima en leren elkaar steeds beter kennen, zowel tijdens het lopen als tijdens pauzes.
Wandeldag 6: Ponte de Lima – Rubiaes (17 km)

Een prachtige route brengt ons vandaag hoger en hoger. Eerst over verharde paden, later over zandpaden en ten slotte over boomwortels en rotsen klimt elk van ons naar boven.
Ieder loopt, klimt en klautert in zijn/haar eigen tempo. Voetje voor voetje steeds verder omhoog.

Onderweg passeren wij het Cruz de fransescena, een Portugese equivalent van het Cruz de Ferro. Een punt waar je, om lichter verder te kunnen gaan, symbolisch iets van je bagage achter kunt laten. Een punt waar ik verdriet, hoop en verlangen voel van al die mensen die hier voor mij al even bewust hebben stil gestaan.
Met een tijdsverschil van nog geen 10 minuten tussen de eersten en de laatsten bereikt elk van ons het hoogste punt. Met elkaar laten nemen wij hier onze rust. 
Elk van ons heeft op zijn/haar eigen manier deze lastige klim zich eigen genaakt. Met elkaar delen wij deze top-ervaring.
De weg naar beneden loopt soepel. Langzaam dalen wij af. Met uitzicht op de harsoogst…
Eerder dan vewacht bereiken wij ons hostel. Iets naar rechts zit een winkel annex café. Wegens Corona mogen wij niet binnen zitten. Op de stoep proosten wij op de verjaardag van Joke.
Wandeldag 7: Rubiaes – Tui (24 km)

Jacobus is ons tot nog toe goed gezind. Ondanks de voorspellingen blijft het ook vandaag weer droog. Bij aangename temperaturen steken wij vanmiddag vanuit Valenca de grens net Spanje over.

We zullen ze missen: de vriendelijke Portugezen, de pastel de nata’s en de bacalhau.
We kijken uit naar de nieuwe ontmoetingen met en in Galicië.
Wandeldag 8: Tui – O Porrino (17 km)

In plaats van ‘Bom dia’ zegen wij vandaag ‘buenes tardes’. In de plaats van ‘obrigade’ komt ‘gracias’. En wij worden door de plaatselijke bevolking begroet met ‘buen camino’ in plaats van ‘bom caminho’. Kortom we zijn aangekomen in Galicië, de provincie waar in deze periode de natuur zich in duizend tinten fris groen toont.

Qua taal ben ik er blij mee dat wij nu in Spanje zijn, inmiddels ben ik in staat de Spanjaarden in hun eigen taal redelijk te volgen, iets wat mij in Portugal toch nog steeds niet lukt. Fijn om hier een bocadillo con queso te bestellen, het smaakt goed, ik heb er genoeg aan voor de hele dag.
Wandeldag 9: O Porrino – Redondela (18 km)

Het lopen, stijgend en dalen door Galicië, gaat  vandaag vrij makkelijk. 

We passeren het 100 km-punt, we lopen door Redondela en we drinken al halverwege de middag het etappedrankje en eten een heerlijke maaltijd met een prachtig uitzicht bij hostel Jumboli.

Ik geniet van de warme douche en schone kleren na afloop van de wandeling . Op het oog zulke gewone dingen, voor mij elke keer weer iets om mij prettig bij te voelen.

Wandeldag 10: Redondela – Pontevedra (16 km)

Groen, groener, groenst, dat zijn de woorden waarmee je onze route van vandaag kunt samenvatten. Een mooie etappe vol met soms venijnige klimmetjes en dito afdalingen. De lucht weerkaatst in het water van Arcade, vanaf het terras hebben wij er uitzicht op.

Een etappe die wij na 20 km eindigen bij de Capela da Virxe Peregrina in Pontevedra.
Deze kapel is gewijd aan de vrouwelijke pelgrim, iets wat zeer bijzonder is. Van oudsher worden door de kerk slechts mannelijke pelgrims afgebeeld.
In deze kapel krijgen wij vandaag de zegen voor de rest van onze camino en voor een behouden aankomst in Santiago.

Nu komt het zeker goed!!

Wandeldag 11: Pontevedra – Caldas de Reis (21 km)

Dat we hier in de oogsttijd lopen zullen we weten ook. Overal wordt met man en macht geplukt en gemaaid. Vijgen, kastanjes en vele, vele trossen druiven hebben wij de afgelopen dagen van de boeren te eten gekregen.
Tijdens een van de pauzes vandaag blijken wij beland te zijn bij een wijnboer. Hij is in de schuur druk bezig de geplukte druiven te persen. Wij mogen helpen (en proeven). Dat laten wij ons geen twee keer zeggen…. 
De route die wij vandaag lopen is groen en mooi. De hoogtemeters zijn beperkt, de paden zijn relatief makkelijk, de afstand is te overzien.
En toch lopen diversen van ons juist vandaag wat minder soepel. De moeheid is toegeslagen, we beginnen te verlangen naar de aankomst.
Een voor een komen wij rond 14.30 uur bij het terras aan de rivier in Caldas aan.
Het eindpunt van vandaag is bijzonder. Caldas del Reis staat bekend om de thermale bronnen. Samen met andere pelgrims dompelen wij onze voeten in het heerlijk warme en heilzame water.De voeten kunnen het gebruiken…nog 47 km te gaan.
Wandeldag 12: Caldas de Reis – Padron (19 km)

Padron is volgens de overleveringen, de enige plek op de camino’s waar Jacobus de Meerdere bij leven geweest is. Ongeveer 7 jaar heeft hij hier, na het sterven van Jezus, gepredikt. Na zijn marteldood in Jeruzalem is zijn lichaam, samen met twee van zijn volgelingen, vanaf Jaffa door een ‘gunstige wind’ in een boot naar wederom Padron gedreven om uiteindelijk in Santiago begraven te worden. En naar juist die plek zijn sinds ongeveer het jaar 1100 vele en vele pelgrims onderweg.

De zon gaat net op, wij zijn op weg naar een bijzonder plek.

In Padron aangekomen, bezoeken/beklimmen wij de
Monte do Santaguino, de berg waar Jacobus bij leven gepredikt zou hebben.
In de kerk zien wij de meerpaal (El Padron) waartegen zijn bootje tot stilstand zou zijn gekomen.
En vervolgens nemen wij als bewijs dat wij onder meer deze heilige plekken bezocht hebben een Pedronia in ontvangst.
Een andere ‘heilige’ plek die wij bezoeken is het café’ van Pepe. Fijn om hier een drankje te drinken en van hem een knuffel en kus, een Buen camino vanuit zijn hart, te ervaren.
Wandeldag 13: Padron – O Milladoiro (20 km)

De laatste fase van onze camino is aangebroken. Het aantal kilometers tot Santiago wordt snel minder. Te snel? Of precies snel genoeg?
War het antwoord voor een ieder ook is, vandaag zijn wij nog onderdeel van de camino.

Samen met de vele andere pelgrims verwonderen wij ons opnieuw over de kleuren van de bloemen, het geluid van de vogels en over de gastvrijheid van de mensen. Heel dicht staan wij bij het plattelandsleven van Galicië. We lopen door kleine boerengehuchtjes, horen hanen kraaien, zien kippen scharrelen en zien boerinnen oogsten. Bij een kerkje van een van deze dorpen krijgen wij een stempel van meneer pastoor.
Met elkaar genieten wij  van de laatste kilometers van deze laatste volle wandeldag. Met elkaar genieten van het welverdiende etappedrankje met de vele tapas die wij erbij krijgen na afloop. 

Santiago wij zijn er bijna klaar voor………morgen.

Wandeldag 14: O Milladoiro – Santiago de Compostela (8 km)

Zonder haast lopen wij vandaag de laatste kilometers naar de kathedraal van Santiago. Woorden worden bijna niet gesproken, alles is gezegd, de onderlinge verbinding is zonder woorden voelbaar.
Rond 11 uur zijn wij het middelpunt van het plein. de felicitaties worden uitgewisseld, foto’s worden gemaakt, het thuisfront wordt betrokken.
Pas later, op het terras, in de pelgrimskapel en bij het halen van de Compostella komen de emoties. We hebben het gedaan! Wat was het mooi! Wat was het bij momenten zwaar en wat waren er vele, vele mooie geluksmomenten.
We hebben het gedaan, bijna 300 km hebben wij gelopen en geleefd op de Camino.
En hoe!

Vandaag vieren wij de aankomst, met elkaar en uitzwetend op het plein voor de kathedraal.

Wandelen

Wie wandelt, wandelt nooit alleen.
altijd zijn er wel vogels, altijd de wind
of de waterstromen,
de bronnetjes soms
of passanten.

Altijd zijn er de bomen
en de wolken die je groeten
of de strakke blauwe hemel.
En de zijwegen en kruispunten
die vragen om een keuze.

Altijd zijn er je gedachten
die meetrekken als engelen
of als duivels, die je plagen.
Alleen wandelen bestaat niet.

Wandelen brengt je ook altijd weer
op je innerlijke weg
en brengt je thuis.

(Marinus van den Berg) 

Santiago de Compostela: Verbinden en loslaten

Langzaam maar zeker maken wij ons klaar voor een vertraagde reis naar huis. 18 dagen waren wij met elkaar onderweg.
Ik mijmer vandaag, nog in Santiago, over wat ik heb gehoord en heb ervaren.
Van de groep hoor ik over ruimte, eigen tempo en verbinding. Ook hoor ik over een wandelvakantie die gaandeweg veranderde in een pelgrimstocht. En ik hoor over de meerwaarde die een groep heeft tijdens een Camino.
Delen is vermenigvuldigen, het was deze reis ook voor mij zo voelbaar.

Grote dank aan en respect voor Kees, Joke, Thea, Rita. Wouter, Corrie, Joke en Margo. Stuk voor stuk mooie mensn, met elkaar een top-groep.
Ik wens ons allen een wel thuis en een mooi vervolg van deze weg.
En voor onze volgers, vrienden en familie: fijn alle reacties en support tijdens deze reis, het deed ons goed.

Fleur van Loopend Vuurtje bedankt dat ik deze groep voor en namens jou mocht begeleiden.

www.loopendvuurtje.nl 

Pin It on Pinterest

Share This